Tenisçi Dirseği (Lateral Epikondilit): Belirtiler ve Tedavi

Tenisçi Dirseği (Lateral Epikondilit) Nedir?

Tenisçi dirseği, el bileğini ve parmakları kaldıran kasların dirseğin dış tarafındaki tendon başlangıcında gelişen ağrılı bir tendinopatidir. Tenisle ilişkili olabilir, ancak tekrarlayan kavrama, kaldırma veya el bileği kullanımı içeren çok farklı iş ve hobilerde de görülebilir. ¹

Belirtileri Nelerdir?

• Dirseğin dış tarafında ve bazen ön kola yayılan ağrı
• Kavrama, kaldırma, tokalaşma veya kapı kolu çevirme sırasında artan yakınma
• Ağrı nedeniyle kavrama gücünde azalma hissi
• Dış dirsek kemiği çevresinde hassasiyet

Boyun, eklem, bağ veya radial sinir kaynaklı sorunlar benzer ağrı yapabilir. Tanı çoğunlukla muayeneyle değerlendirilir; görüntüleme her hastada gerekli değildir.

Tedavi Yaklaşımları

Tenisçi dirseği çoğu hastada cerrahi dışı yöntemlerle yönetilir, ancak iyileşme haftalar veya aylar sürebilir ve tek bir yöntemin herkeste kesin sonuç verdiği gösterilmemiştir. ^1,3

Aktivite ve Egzersiz

Ağrıyı belirgin artıran yükü geçici olarak azaltmak, kavrama tekniğini düzenlemek ve kademeli germe-güçlendirme programı temel yaklaşımlardır. Tam hareketsizlik yerine tolere edilen yükün aşamalı artırılması hedeflenir. Bant veya bileklik bazı kişilerde kısa süreli destek sağlayabilir.

İlaç, Fizik Tedavi ve Enjeksiyonlar

Ağrı tedavisi ve fizik tedavi yöntemleri kişinin sağlık durumu, yakınma süresi ve hedeflerine göre seçilir. Kortikosteroid enjeksiyonu kısa dönemde rahatlama sağlayabilir; PRP çalışmalarında bazı uzun dönem sonuçlar daha iyi görünse de hazırlama teknikleri ve çalışma sonuçları değişkendir. Bu nedenle PRP “dokuyu kesin onarır” şeklinde sunulmamalıdır. ^1,2

Cerrahi Tedavi

Uzun süren, tanısı doğrulanmış ve iyi planlanmış cerrahi dışı tedaviye rağmen günlük yaşamı belirgin etkileyen az sayıdaki hastada cerrahi değerlendirilebilir. Açık veya artroskopik seçenekler bulunur; mevcut çalışmalar tek bir cerrahi yaklaşımın herkes için üstün olduğunu göstermez. ^1,3

Tedavi kararı yalnızca yakınmaların kaç ay sürdüğüne değil, muayeneye, önceki tedavilerin niteliğine, işlev kaybına ve alternatif tanıların dışlanmasına dayanmalıdır.